Afgelopen woensdag zat Esther Ouwehand bij Jinek tegenover een Tweede Kamerlid van DENK, naar aanleiding van haar voorstel tegen onverdoofd slachten beperken lijden tijdens de slacht. Ik keek de uitzending terug en raakte behoorlijk getriggerd. Mijn eerste gedachte: dit hebben we toch al gehad?
Een verbod op onverdoofd slachten probeert de partij al sinds haar oprichting voor elkaar te krijgen. Het voorstel is precies hetzelfde als dat van vorige zomer, een halfjaar voor de verkiezingen. Nu zijn we opnieuw zeven maanden van verkiezingen verwijderd en ligt er weer een interview in Trouw, vol populistische teksten: ‘Dit wordt het einde van de bio-industrie’.
Hetzelfde voorstel, dezelfde grote woorden, dezelfde timing. In wat voor herhaling zitten we hier eigenlijk?
Maar wat me vooral triggerde, was wat er aan tafel gebeurde.
Het Kamerlid van DENK werd zichtbaar emotioneel. De vrijheid van gelovigen stond op het spel. Er was hun al zoveel afgenomen. Meer dan een miljoen mensen (joden en moslims eindelijk iets gevonden wat ze bindt!) zouden hierdoor worden geraakt. Links en rechts werden beperkingen voorgesteld, onder meer op die gezellige gebedsoproep. En nu wil de Partij voor de Dieren ook dit nog eens afpakken! Dat was de strekking: er wordt óns gelovigen iets afgenomen.
Daarnaast zat Esther Ouwehand. Rustig. Bedeesd. We moeten hier natuurlijk zorgvuldig mee omgaan, met respect voor religieuze uitingen en geloofsgemeenschappen. Ze begreep dat het als pijnlijk kon worden ervaren…door die geloofsgemeenschappen dus. Maar laten we toch kijken hoe we het leed kunnen verminderen…
Nee, Esther! Waar het al pijnlijk wordt ervaren, is bij die schapen van wie de keel wordt doorgesneden terwijl een malloot staat te prevelen richting een verzinsel. Dát is materiaal voor horrorfilms. Flikker toch op met je respect voor geloofsgemeenschappen.
We hebben het over anderhalf miljoen dieren die iedere dag in Nederland worden gedood. Anderhalf miljoen. Iedere fucking dag. En de emotie aan tafel komt van iemand die vindt dat hem iets wordt aangedaan wanneer hij dieren niet meer volgens zijn religieuze voorschriften mag laten doden.
Waar is het fucking vuur namens die dieren?!
De enige die voor mijn gevoel wél met enige felheid reageerde, was Jort Kelder. De voormalige Quote-hoofdredacteur en pleitbezorger van de markteconomie. Uitgerekend hij kwam wel op voor de dieren.
Jort was de enige in die studio die zei dat het eten van dieren onnodig is. Dat wij niet het recht hebben een ander onnodig te laten lijden. En die ook nog enigszins kritisch durfde te zijn op het religieuze denken waarmee dat lijden werd verdedigd. Het zit misschien in onze cultuur, maar waarom zou dat voldoende reden zijn om ermee door te gaan? En waarom zou religie dat zijn?
Esther zat erbij als een politicus. Met standaardteksten.
Ik heb haar gezien wanneer ze Mark Rutte de maat nam over de toeslagenaffaire. Wanneer ze in haar watermeloenshirt ten strijde trok voor Palestina in de kamer, of bij de Rode Lijn-demonstraties. Waar is díé Esther Ouwehand? De gepassioneerde activist die ze daar wel kan zijn, zag ik hier niet terug.
Is dat een strategische keuze? Of interesseert het haar (inmiddels) gewoon geen reet meer? Jinek benoemde het nog: dit is waar jij al twintig jaar voor strijdt, het einde aan de bio-industrie. Moegestreden zo lijkt het…
Je hebt het mandaat gekregen van je kiezers. Je hebt het podium dat zoveel veganisten niet krijgen. Gebruik het dan!
Ik hoor het verweer al. Esther moet wel. Ze heeft geen andere keuze. Ze proberen het al twintig jaar. Je moet compromissen sluiten. Je moet pragmatisch worden. Zo werkt politiek nou eenmaal.
Fucking onzin. Alsof compromissen sluiten betekent dat je de confrontatie niet meer kunt aangaan.
Met al die Jinek-kijkers die zo ontzettend tegen de bio-industrie zijn, maar ondertussen iedere dag hun mandje vullen met de producten ervan. Daar zitten ze, in die fucking studio, vol walging te kijken naar beelden van kippen die ondersteboven in een elektrobad worden gedompeld. En na de uitzending snel hun mandje vullen met stukken dood dier. Benoem die verantwoordelijkheid. Laat mensen niet wegkomen met hun verontwaardiging over een industrie die ze zelf blijven financieren.
En ga de confrontatie aan met die gast van DENK, dat mensen die in een verzinsel geloven als een bedreigde minderheid presenteert omdat hun religieuze praktijken ter discussie worden gesteld.
Weet je wie pas een minderheid vormen? Veganisten. Eén procent. De enige mensen die daadwerkelijk proberen niet mee te doen aan het gebruik en het doden van dieren. Maar aan tafel draait het om de gevoelens van degene die dat doden wil blijven verdedigen in naam van een sprookje.
Misschien zou wat minder ontzag voor religie daarbij helpen. Zonder meteen alle kritiek voorzichtig te verpakken uit angst iemand te kwetsen. Of jaag je daarmee kiezers weg die je met je inzet voor Palestina hebt bereikt? Is dat óók een afweging die hier meespeelt? Ik weet het niet. Het schoot allemaal door mijn hoofd. Ik ben er zo fucking klaar mee.
Mocht blijken dat ik ernaast zit, dat deze voorstellen succesvol zijn en inderdaad het einde van de bio-industrie betekenen, dan maak ik een diepe buiging. Voor Esther en voor de Partij voor de Dieren.
Maar tot die tijd verwacht ik wat meer radicale eerlijkheid van een partij die zich de afgelopen jaren steeds radicaler links is gaan opstellen. Laat die radicaliteit dan ook eens zien wanneer het over dieren gaat. Over onze verantwoordelijkheid. Over de volstrekte onnodigheid van wat we hun aandoen.
Kom op, Partij voor de Dieren. Ga nou eens godverdomme staan voor waar je voor bent opgericht. En flikker op, deugneuzend Nederland. Haal je kop uit het zand en neem verantwoordelijkheid.
