Onderweg naar Rotterdam om een pizza op te halen, hoorde ik in de Jortcast over het verbazingwekkende reactievermogen van prooidieren. Over de kunst om aan geweld te ontsnappen. Terwijl ik met stoelverwarming aan mijn avondeten tegemoet reed.

De Democraten hebben gewonnen. De koeien zijn nog steeds de lul. Terwijl politici bewijzen hoe Amerikaans ze zijn door dieren te eten, laat South Park America zien wat er van al dat patriottisme overblijft.

51 varkens dood, meldt het nieuws. De rest werd in een volgende vrachtwagen geladen. Ik kijk naar die varkens met hun snuit in de aarde en denk: moet er godverdomme een vrachtwagen kantelen voordat jullie even varken mogen zijn?

Eindelijk een probleem minder. Bram is dood en wordt opgezet. Nu kunnen we hem rustig van dichtbij bestuderen, zonder bang te zijn dat hij bijt. Zo hebben we de natuur graag.

Bij Jinek werd een Kamerlid van DENK emotioneel over zijn recht om dieren onverdoofd te laten slachten. Esther Ouwehand reageerde zorgvuldig. Bedeesd. Met respect voor geloofsgemeenschappen.

De enige die zei waar het op stond was Jort Kelder: dieren eten is onnodig. En ik zat thuis met één vraag: waar is het fucking vuur, Esther?!