Gisteren zag ik op de socials beelden van een vrachtwagen die was gekanteld, volgeladen met varkens. Het gebeurde maandagochtend op een rotonde aan de Groenloseweg in Eibergen. De vrachtwagen kwam op zijn kant terecht, waarna een deel van de dieren op de weg en in de berm belandde. De brandweer haalde de dieren uit de vrachtwagen en werden tijdelijk achter een geïmproviseerde omheining naast de rotonde opgevangen en door een dierenarts beoordeeld. In totaal overleden 51 varkens, van wie een deel ter plaatse werd geëuthanaseerd. De 159 overlevende dieren werden in een andere vrachtwagen geladen en naar hun oorspronkelijke bestemming vervoerd. De chauffeur bleef ongedeerd.
Nu kan ik boos worden op die chauffeur omdat die mongool een onbeschrijfelijk stupide risico neemt om veel te hard een rotonde te pakken, ik kan boos worden op het slachthuis dat ongetwijfeld boos heeft gebeld met de chauffeur omdat die te laat is en tijd nu eenmaal geld is als het gaat om het doden van dieren, ik kan boos worden op de ‘hulpverleners’ die als hulp de dieren achter een geïmproviseerde omheining plaatsen in plaats van de dieren daadwerkelijk te redden door ze daar weg te halen, ik kan boos worden op Omroep Gelderland waar een debiel van een voice-over dat zo’n val voor die dieren niet goed is en ik kan boos worden op NU.nl die als kop hebben dat er 51 varkens zijn omgekomen bij een ongeval met een vrachtwagen in plaats van als kop te hebben dat 51 varkens vroeger zijn gedood dan was gepland, ik kan boos worden op de artsen die dieren komen euthanaseren in plaats van alles op alles te zetten om dieren te redden, ik kan boos worden op de nieuwe vrachtwagen die vliegensvlug aanwezig was om de nog levende varkens in te laden en naar het slachthuis te brengen, ik kan boos worden op mijn vrienden, familie, collega's die spek en ham blijven kopen, ik kan boos worden op politici die discussiëren over regels en wetten en dit blijven toestaan en ik kan boos worden op mijzelf omdat ik te weinig doe…maar ik ben vooral verdrietig…
Dit beeld:
Varkens die voor het eerst gras en aarde voelen, in een berm langs een autoweg. Daar doen wat ze van nature ingegeven is te doen. Die wroeten in de aarde, snuffelen. Frisse lucht ervaren. Dit ongeluk behandelen we alsof het een tragedie is, maar voor de varkens die niet direct omkwamen door het ongeluk of gewond raakten… was het heel even… echt maar heel fucking even… al het geluk dat ze hebben kunnen ervaren op deze verdomde kutwereld. Terwijl ik dit typ, zijn die varkens die even gelukkig waren met hun snuit in de aarde… dood… vergast, opgehangen aan hun achterpoten en van binnen en buiten gekeerd.
Ik ben er klaar mee… ik ben wel boos. Op jullie allemaal…
